اين يك «ایست» تابلوی راهنمایی و رانندگی نیست.دست یک پلیس سر چهار راه هم که به علامت «ایست» بلند شده و تو را به توقف دعوت می کنه هم در کار نیست. این «ایست»از دستی است که از پشت پرده وجود تو بیرون می یاد تا به تو بگه: یک دقیقه وایسا! کجا با این عجله! یک لحظه هم که شده تأمل کن، ببین کجا می ری؟ چه می کنی؟ آرمان هات چیه؟ آیا دیگران را هم توی این آرمان ها دیدی؟ سایه درخت وجودت چقدر گسترده ست؟ چند نفر زیر این سایه زندگی می کنند؟ همسر و بچه هایت که هیچ، اون ها که از خودتند، پدر و مادرت چی؟ یک پله غریبه ترها چطور؟ بستگان نزدیکت؟ همسایه ها؟ اصلاً همه مردم؟ آن هایی که می تونند مثل تو آرزوهای قشنگ داشته باشند ولی آنقدر مشکل دارند که گاهی آرزو کردن هم براشون یک آرزو شده.

می دونی! همه عرفا، بزرگان دین و اخلاق، همه و همه اومدند که این «ایست» پنهانی را در وجود من و تــو زنــده کننــد. من و تــو را بــه تــأمل در آنـــچه به آن مشــغولیم تـرغیب کنند. به ما بگن که زندگی می تونه بیش از آنچه که فکرش را کنیم زیبا باشه به شرطی که این زیبایی رو بشناسیم و با دیگران تقسیمش کنیم. روحمان بلند باشه و دست هامون بخشنده،دل هامون را از کینه خالی کنیم و عاشق بشیم و این عشق را به دیگران هم بدیم.

آیا کسی را سراغ دارید که از محبت دیدن بدش بیاد؟ حتی سنگدل ترین مردم؟ دیگه چه رسد به اون هایی که واقعاً به این محبت نیازمندند. این سکه یه طرف دیگه هم داره: کسی که محبتی می کنه خودش را بالا برده. قانون «رهایی» می گه «رها کن تا به دست آوری» راه دوری نریم، کافیه زندگی افراد سخاوتمند را با بخیل ها مقایسه کنیم و قضاوت کنیم که زندگی کدامشون شیرین تره، پس ما هم به محبت کردن نیازمندیم.

محبت گاهی یک لبخنده، دست نوازش کشیدن بر سر یک یتیمه، عیادت یک بیماره، رد کردن یک نابینا از یک چهار راهه، انفاق مال و اطعام نیازمندانه.

به راستی چقدر تو زندگی سخاوتمند بودیم؟ چقدر به دیگران محبت کردیم؟ چقدر دستان ما بخشنده بوده؟

ایست! یک دقیقه تأمل! بیایید خودمان جواب خودمان را بدهیم.

کلمات کليدي :

ارسال شده در مورخه : چهارشنبه، 18 شهريور ماه ، 1388 توسط shafiei